Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Rzeźba Izy Tarasewicz przedstawia przenośną, stale przemieszczającą się czarną dziurę. Czarne dziury to obszary czasoprzestrzeni, z których ze względu na ogromną siłę grawitacji nie może wydostać się nic, nawet światło czy informacja. Artystka wykorzystuje ten motyw jako metaforę granic ludzkiego i naukowego poznania. Ruchomy „ślepy punkt” odwołuje się do części rzeczywistości pozostającej poza naszą świadomą percepcją. Kontynuacja jest ważna i kontynuacja jest matrycą, a matryca jest zestawem możliwości jest częścią większej grupy prac, w których Tarasewicz badała napięcie między tym, co mierzalne, a tym, co wymyka się analizie. Inspirowała ją teoria chaosu – dziedzina fizyki zajmująca się układami dynamicznymi i ich wrażliwością na drobne zmiany warunków początkowych. Dowodzi ona, że mimo rozwoju nauki nie jesteśmy w stanie przewidzieć przyszłości.

Katarzyna Różniak-Szabelska

Tekst przygotowany na potrzeby wystawy Dary przyjaźni, Muzeum Sztuki w Łodzi, 2026