Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Początki twórczości Edwarda Krasińskiego to obrazy utrzymane w stylistyce surrealizmu oraz rzeźby, podważające prawa grawitacji, o których Julian Przyboś pisał „rzeźby napowietrzne”. W 1968 r. podczas Balu w Zalesiu artysta wykorzystał obraz W krainie pieczonych gołąbków Breughla i dokonał na nim pierwszych interwencji niebieskim paskiem (scotch blue). Później ten element stał się jego znakiem rozpoznawczym, przyklejanym zawsze na takiej samej wysokości – 130 cm, „tworząc zasadzki, wciągając ją w niebezpieczną grę iluzji, podważając nieustannie rygor ciągłości” (Anka Ptaszkowska). Stolik wielkanocny był częścią wystawy w Muzeum Sztuki w Łodzi w 1991 r., na której sąsiadował z wypożyczonymi z teatru manekinami. Całość tworzyła rodzaj labiryntu, w którym naznaczone linią obrazy odnoszą się do tradycji konstruktywizmu i łączą z przedmiotami, które potraktowano w duchu surrealistycznym. Stolik wielkanocny, czyli wykonane z brązu raciczki oraz świński ogonek to igraszka, żart wykorzystujący charakterystyczny dla nadrealizmu zabieg fragmentaryzacji i rozproszenia iluzji.

Aleksandra Jach (Cytat za: Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm, red. Jarosław Lubiak, Małgorzata Ludwisiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2012, s. 460).