Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Hapchenko dotyka doświadczenia radzieckiej kolektywności i pokazuje tłum nie jako wspólnotę jednostek, lecz jako masę podporządkowaną rytmowi. Powtórzone profile nie tworzą portretów, lecz zbiorowość, której znaczenie rodzi się z rytmu i nagromadzenia ciał. Tytułowy „dźwięk” nie jest tu przedstawiony dosłownie, lecz wyłania się jako efekt wibracji wytwarzanej przez masę ludzi. Artystka odnosi się tym samym do wielkich projektów inżynierii społecznej i środowiskowej realizowanych w ZSRR. Używana przez nią technika aerografu rozmywa kontury, sugerując niemal niewidzialne więzi, z którymi trzeba się zmierzyć, by przepracować doświadczenie zbiorowej traumy.

Daniel Muzyczuk

Tekst przygotowany na potrzeby wystawy Dary przyjaźni, Muzeum Sztuki w Łodzi, 2026