Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Isabelle Cornaro akcentuje zawarte w dziełach Nicolasa Poussina napięcie między naturą a kulturą. Interesują ją proporcje między człowiekiem, przedstawionym w sposób pełen dramatyzmu, lecz niewielkim, a wieloplanowym i monumentalnym pejzażem. Rozmieszczenie postaci i ich relacji z otoczenie na kolejnych płaszczyznach obrazu Ślepy Orion w poszukiwaniu wschodzącego słońca (1658) staje się dla artystki punktem wyjścia do przestrzennego aranżowania przedmiotów w instalacji. Obiekty, z których składa się dzieło, są zarówno znakami i symbolami, jak i formami samymi w sobie. Cornaro używa pieczołowicie zaaranżowanego mise en scene do badania naszych relacji z rzeczami oraz znaczeń, które im nadajemy. Kolonialne artefakty, jak biżuteria, wazy i dywany, lub emblematy postępu technicznego, jak metronom, sąsiadują ze sobą, będąc namacalnym świadectwem imperialnej historii Europy.

Barbara Piwowarska

Tekst powstał na wystawę Dary Przyjaźni, Muzeum Sztuki w Łodzi, 2026