Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Obok sensu społecznego, feministycznego w tej pracy można odnaleźć także egzystencjalną tęsknotę za nieskrępowanym wyrażaniem siebie – nagość jawi się wówczas nie tylko jako złamanie tabu i afirmacja płci, ale jako symbol uczciwości i akceptacji siebie. Ta praca to kulminacja zainteresowań feministycznych Ewy Partum, które rozwijała w latach 70. XX w. Samoidentyfikacja to jeden z cyklu fotomontaży, na których jej naga sylwetka jest wkomponowała w pejzaż Warszawy – był to sposób na pokazanie problemu roli kobiety w społeczeństwie i wyrażenie własnego sprzeciwu. Partum pisze: „wzór osobowy kobiety – wytwór kultury patriarchalnej, funkcjonujący w postaci norm życia społecznego upośledza kobietę przy pozorach respektu dla niej”. Cyklowi towarzyszyła próba performatywnej realizacji koncepcji tej pracy, lecz zakończyła się ona przed czasem interwencją milicji i ucieczką artystki. Mimo tego podczas wernisażu w warszawskiej Galerii Małej, na którym wystawiano cykl fotografii, Partum wystąpiła nago.

Anna Nawrot (Cytat za: Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm, red. Jarosław Lubiak, Małgorzata Ludwisiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2012, s. 582).